2015.07.14-20 – ORAR I – Wiśniowa

Domowy Kościół Archidiecezji Krakowskiej

2015.07.14-20 – ORAR I – Wiśniowa

 


 

Myśląc o Wiśniowej, pragnę wspólnie z żoną i trójką naszych pociech wyśpiewać psalm uwielbienia dla naszego Pana Jezusa Chrystusa. On sprawił, że mogliśmy po wielu trudach dotrzeć do Wiśniowej i wypocząć z Nim i w Nim.

Błogosławiony Dom w Wiśniowej. Nie ośrodek rekolekcyjny, ale dom w którym czujesz się bezpiecznie. Dlaczego bezpiecznie? Fundamentem, w dosłownym słowa tego znaczeniu jest Chrystus. Ukryty w podziemnej kaplicy niczym studnia, z której każdy domownik mógł czerpać wody żywej. Serce skupiające rodziny na wspólnym wyśpiewaniu porannej jutrzni. I chciałoby się wykrzyczeć: „W końcu dzień rozpoczynał się z Panem!” Nie z tysiącami spraw, które pochłaniają człowieka w codziennym życiu, zaraz po otwarciu oczu. Eucharystia stawała się sensem każdego kolejnego dnia. Adoracja – uświadomienie człowiekowi jak małą ma świadomość w obliczu Pan. Modlitwa małżeńska, która wydobywa pokłady miłości z małżonków, by na nowo zachłysnęli się sobą. Dialog małżeński, który pozwolił w ciszy porozmawiać ze sobą o rzeczach najważniejszych. Kapłańskie katechezy – cykl świetnie przygotowanych orędzi o Nowym Człowieku przenikniętym światłem – życiem Chrystusa. Nie na poziomie słów usłyszanych i zapomnianych, ale praktycznie oddziaływujących w codzienności, nie rzadko męczącej, która odcina dopływ Chrystusowego światła powodując, że Boże życie zamiera. Konferencje prowadzone przez Małżeństwa, które stawały się dla nas widzialnym znakiem obecności samego Chrystusa. Czas w którym mogłeś zakosztować z owoców doświadczenia małżonków będących w Oazie Rodzin przez lata niczym SDM. Gdzie po raz pierwszy usłyszałem od trzech lat, że zobowiązania to nie przymus, ale dary, które przyjmując w wolności, sprawią, że życie nabierze smaku. To bezcenna sól zabezpieczająca Małżonków przed zepsuciem.  A mieć życie w sobie to nieustannie kochać Chrystusa, żonę, dzieci czy samego siebie. Mieć życie w sobie to żyć Chrystusem, albo powoli umierać bez świadomości, że żyje się w pustce. Idąc przez życie, ale nie widząc celu końca drogi.

Błogosławiony bo wypełniony radością rodzin. Pełen życia w biegających dzieciach i w świetle życzliwych oczu. Przepysznej strawie, która dodawała sił fizycznych i przenosiła nasze ludzkie podniebienia w krainę niebiańskich smaków. Opiekę nad dziećmi najlepiej skomentowała moja 5 letnia córka, która przytulając się do mojej piersi mówiła przez płacz: „Tatusiu ja nie chcę wyjeżdżać z Wiśniowej” i  myślisz sobie podobnie jak owo płaczące dziecko. Też nie chcę stąd wyjeżdżać.

 Mateusz i Magdalena Niedziółka – diecezja krakowska


Szczęść Boże

Chcemy podziękować Panu Bogu za to że mogliśmy razem przeżyć te rekolekcje. Dla nas nie była to forma odpoczynku fizycznego. Harmonogram był dość napięty, doszło jeszcze zajmowanie się dzieckiem i nieprzespane noce w nowym miejscu, ale z każdym dniem to schodziło na dalszy plan, ponieważ kolejne doświadczenia duchowe skłaniały nas do coraz to nowszych przemyśleń dotyczących naszej wiary. Były momenty mocnych wzruszeń powodowane świadectwami innych małżeństw, które mówiły o niełatwych doświadczeniach ale i zawierzeniu Jezusowi tych trudnych spraw. Niesamowite wrażenie zrobiła na nas modlitwa małżeńska w kaplicy podziemnej, gdzie małżonkowie w obecności Pana Jezusa mówili na głos za co chcą sobie nawzajem podziękować, również my się otworzyliśmy i to było bardzo umacniające, jak również przeprosiny szeptem na ucho – to było piękne. Wspólna adoracja małżonków w nocy to też był coś co nas ubogaciło. Poznaliśmy mnóstwo otwartych i bezinteresownych ludzi, dzięki takim ludziom świat jest lepszy. Nasze relacje z Panem Jezusem umocnił codzienny namiot spotkania. Codzienne kazania Księdza Marcina zmuszały do refleksji, to my rodziny mamy być świadkami Światła – Życia, którym jest Bóg Miłosierny. Wizyta w Sanktuarium Jana Pawła II i Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach mimo wielkiego upału, była również umocnieniem  poprzez wsparcie Świętych Jana Pawła II i Siostry Faustyny.  Mówiono nam że powroty po rekolekcjach do codzienności są trudne i rzeczywiście tak było, zwaliło nam się kilka problemów na głowę, ale my już byliśmy nowymi ludźmi,  inaczej to przeżywaliśmy niż kiedyś – tak jakby bliżej Pana Jezusa. Owoce tych rekolekcji są realnie odczuwalne. To jest nasze świadectwo z  ORARu Igo stopnia w Wiśniowej dn. 14-20 lipca 2015 r.

Chwała Panu

Danuta i  Łukasz Szydełko z Krakowa
 


{gallery}Archiwum/2014/20150714{/gallery}