Wspomnienie śp. Marka Jarosza

Domowy Kościół Archidiecezji Krakowskiej

Wspomnienie śp. Marka Jarosza

Czy można zobaczyć ludzkie więzi albo szczere uczucia, albo miłość prawdziwą?

 

sp. Marek Jarosz

 

Tak, można! 10.01.2023 r. zobaczyli to wszyscy obecni na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, na Mszy św. i pogrzebie, gdy żegnaliśmy Marka – mojego ukochanego męża, ojca naszych dzieci, dziadka wnuków, syna i brata, przyjaciela. Animatora Domowego Kościoła, rzetelnego pracownika, prawego obywatela, ofiarnego człowieka. Tam było widać mnóstwo szczerych uczuć, więzi rodzinnych, braterskich, przyjacielskich, prawdziwą miłość.

Marek był człowiekiem czynu pracował w fabrykach, na budowach, w redakcjach czasopism katolickich jako sanitariusz w pogotowiu, a w ostatnich latach jako gospodarz budynków, gdzie w szczególny sposób ewangelizował i dawał świadectwo wiary przez swoje słowo i pracę.

Kto poznał Marka wie, że to był cichy, niezwykle cierpliwy i wyrozumiały człowiek. Nie narzucał swojej woli, pomysłów ani przekonań.  Nie spieszył się z podejmowaniem decyzji, wszystko musiał przemyśleć, a potem trzymał się postanowienia. Nie wygłaszał nauk i napomnień, lecz w dyskretnej rozmowie, w cztery oczy próbował pomóc.  O swoich sprawach mówił niewiele.

Gdy przed 35 laty rozpoczęliśmy formację w Kręgu Domowego Kościoła, jego poświęcenie dla spraw Bożych i czynną miłość bliźniego poznało kilkaset osób (przez te wszystkie lata współorganizował i prowadził kilkanaście turnusów rekolekcji w różnych diecezjach), wielu brało z niego przykład i podejmowało służbę w parafii, w oazie rodzin, wśród młodzieży. Dzieci, idąc za naszym przykładem, angażowały się w parafialnych wspólnotach modlitewnych i scholach. Marek nigdy nie żałował czasu i energii na organizowanie dla nich pielgrzymek, warsztatów czy dni skupienia. Sam często brał na siebie trudy gospodarcze i finansowe (zakupy, gotowanie). Uczył te dzieci szacunku do historii i właściwego podejścia do ludzi. Często posługiwał się przykładami z życia własnej rodziny, bo jak twierdził: „my nie możemy nie mówić o tym co nam uczynił Pan”.  Zgadzałam się z nim i wspierałam we wszystkim, co mogło nas bardziej zjednoczyć i zbliżyć do Boga.

Wspólnota Domowego Kościoła pomagała Markowi nie tylko trwać w wierze, rozwijać ją i dawać świadectwo życia tą wiarą, ale dawała mu siłę do pokonywania przeciwności losu. Kiedy ciężko zachorowałam, brał na swoje barki obowiązki rodzinne za nas dwoje. Przy życiu trzymała go wiara w to, że wyzdrowieję.  Dosłownie i w przenośni jedno drugiego brzemiona niosło. Ogromne wsparcie miał zawsze w rodzinie i w kręgach Domowego Kościoła. Szczególnie zaś w ostatnim czasie, gdy zapadł na nieuleczalną chorobę.

Stanęliśmy do walki z nią, jak zwykle razem, ufając, że „wszystko możemy w Tym, który nas umacnia”.

Za Marka modliło się bardzo wiele osób. Licznie grono pojawiło się 10 stycznia na Rakowicach, aby go pożegnać. W imieniu całej rodziny dziękuję za wsparcie, modlitwę i Komunię Świętą przyjętą w intencji mojego męża. Niech Wam Bóg błogosławi.

Bogumiła   


Do zobaczenia, Marku!

    Kiedy po raz pierwszy pojechaliśmy na rekolekcje Domowego Kościoła, naszymi animatorami byli Marek i Bogusia Jaroszowie. Nigdy nie zapomnimy jak siedząc w cieniu lip przed domem w Wiśniowej opowiadali nam o cudach, jakie wydarzyły się w ich życiu. Rozmawiali z nami tak, jak rozmawia się z przyjacielem.  Dzięki temu bardzo szybko poczuliśmy się wspólnotą. Wystarczyło spojrzeć na animatorów, aby nabrać ochoty do służenia sobie nawzajem.

Nie zapomnę widoku zaspanego Marka, rozpalającego w piecu o świcie, aby kuchnia mogła zdążyć ze wszystkim na czas. Pamiętam, jak obierał ziemniaki słuchając w skupieniu kogoś, z kim może się już nigdy nie spotkał, ale w tym momencie jego czas i uwaga były dla niego. Nie pamiętam, aby gorszył się, czy oburzał czyimiś upadkami, aby ferował wyroki…  raczej starał się zrozumieć. Życie nauczyło go mądrości i współczucia. Cieszył się, kiedy ktoś, kto się w życiu pogubił, wracał na prostą, nawet jeśli nie była to idealna prosta.

Uczył nas jak dziękować Bogu za wszystko – za rodzinę, za dzieci, za siły do pracy, za nowy dzień.  Nasze drogi nie przecinały się zbyt często, ale zawsze było to prawdziwe SPOTKANIE. Słowo to zawsze przychodzi mi na myśl, kiedy myślę o Marku. Dziękuję Panu Bogu za jego dar słuchania, za serdeczny uśmiech, z jakim patrzył ludziom w oczy.

Gdy żegnając go, słuchaliśmy słów pieśni: „Gdy zbłądzimy, podaj rękę, gdy upadniemy – pomóż wstać i do Serca swego prowadź… pomyśleliśmy, że Pan Jezus, którego Marek zawsze wzywał na pomoc, gdy było mu trudno, dziś szeroko otwiera dla niego swoje kochające Serce.

Ewa i Marek Stadtmuller
archidiecezja krakowska